Czas po Mszy Świętej stanowi najcenniejsze chwile życia, dające możliwość gromadzenia skarbów, łaski wiekuistej chwały.

Duszę i serce swe winniśmy tak zjednoczyć z Bogiem, aby wszelkie nasze zewnętrzne działanie było pod kierunkiem Ducha Bożego, którego powinniśmy posiadać w pełni.

Błogosławieni, którzy pragną być świętymi, albowiem oni będą nasyceni. Niech nasz głód będzie wielki, a pragnienie wzrastania w świętości gorące.

Rób wiele, a mów mało.

Zarówno zdrowi, jak i chorzy mogą współpracować, przynajmniej modlitwą, w intencji ożywiania wiary wśród katolików i rozpalania miłości oraz rozszerzania ich po całym świecie.

Każda myśl twoja niech będzie ożywiona miłością, każde słowo przepojone  miłością do Miłości Nieskończonej, każda czynność wykonywana z miłości do Miłości Nieskończonej.