Duszę i serce swe winniśmy tak zjednoczyć z Bogiem, aby wszelkie nasze zewnętrzne działanie było pod kierunkiem Ducha Bożego, którego powinniśmy posiadać w pełni.

Każdy, kto z całą gorliwością, na jaką go stać, stosownie do swego stanu, stopnia i warunków stara się spełniać dzieła miłości i gorliwości, wykonuje pewnego rodzaju apostolstwo.

Ponieważ wszyscy popełniamy błędy, i to tym większe, im bardziej wydaje się nam, że ich nie mamy, o tyle bardziej winniśmy znosić braki drugiego człowieka, aby we wszystkim i zawsze naśladować Pana naszego Jezusa Chrystusa.

Wy, młodzi, czyniący dobro, dziś ukażcie waszymi czynami to, co chcielibyście, by stało się dorobkiem waszej starości dla chwały Boga i na pożytek dusz.

Jeżeli ktoś obrazi twą miłość własną słowem lub czynem, staraj się zapanować nad sobą i z miłości ku Jezusowi odnoś się do niego z miłością.

Serca owładnięte miłością stoją otworem na przyjęcie wielkich łask Bożych.