Czas to dar drogocenny, krótki i niepowetowany. Za łaską Bożą chcę go tak dobrze wykorzystać w celu poprawienia przeszłości, jakby to uczynił zmarły, gdyby mógł powstać ze śmierci do nowego życia.

Prośmy o takie usposobienie ducha, w jakim chcielibyśmy się znajdować w chwili śmierci.

Duszę i serce swe winniśmy tak zjednoczyć z Bogiem, aby wszelkie nasze zewnętrzne działanie było pod kierunkiem Ducha Bożego, którego powinniśmy posiadać w pełni.

Jeżeli ktoś obrazi twą miłość własną słowem lub czynem, staraj się zapanować nad sobą i z miłości ku Jezusowi odnoś się do niego z miłością.

Bóg w swej łaskawości i miłosierdziu zadowala się tym, co możemy zrobić, a nie domaga się tego, co jest dla nas niemożliwe.

Pragnę, aby we wszystkich moich czynnościach, a również w czynnościach innych ludzi (…) nie było innej zasady lub celu jak tylko sam Bóg.