Żywisz mnie, o Boże, swoją potęgą. W nicość obracasz całą moją słabość, a w sobie czynisz pełnym mocy. Żywisz mnie swą mądrością. Usuwasz mą niewiedzę, a w sobie napełniasz mnie mądrością.

Niweczysz, o Boże, wszystkie me grzechy, stajesz się mym pokarmem, aby przemienić mnie tak w siebie samego, abym stał się zupełnie do Ciebie podobnym.

Pamiętajmy, że nie jesteśmy sami: jest z nami Ojciec, jest Syn, jest Duch Święty; są z nami wszyscy aniołowie i święci oraz ich Królowa, a nasza Matka, Najświętsza Maryja.

Naszym hasłem niech będzie: „Miłość Chrystusa przynagla nas”, aby każdy rozumiał, że „duszą” chrześcijanina ma być miłość.

Duszę i serce swe winniśmy tak zjednoczyć z Bogiem, aby wszelkie nasze zewnętrzne działanie było pod kierunkiem Ducha Bożego, którego powinniśmy posiadać w pełni.

Serca owładnięte miłością stoją otworem na przyjęcie wielkich łask Bożych.