Duszę i serce swe winniśmy tak zjednoczyć z Bogiem, aby wszelkie nasze zewnętrzne działanie było pod kierunkiem Ducha Bożego, którego powinniśmy posiadać w pełni.

Błogosławieni, którzy pragną być świętymi, albowiem oni będą nasyceni. Niech nasz głód będzie wielki, a pragnienie wzrastania w świętości gorące.

Naszym hasłem niech będzie: „Miłość Chrystusa przynagla nas”, aby każdy rozumiał, że „duszą” chrześcijanina ma być miłość.

Rób wiele, a mów mało.

Ponieważ wszyscy popełniamy błędy, i to tym większe, im bardziej wydaje się nam, że ich nie mamy, o tyle bardziej winniśmy znosić braki drugiego człowieka, aby we wszystkim i zawsze naśladować Pana naszego Jezusa Chrystusa.

Bóg w swej łaskawości i miłosierdziu zadowala się tym, co możemy zrobić, a nie domaga się tego, co jest dla nas niemożliwe.