Czas po Mszy Świętej stanowi najcenniejsze chwile życia, dające możliwość gromadzenia skarbów, łaski wiekuistej chwały.

Bóg w swej łaskawości i miłosierdziu zadowala się tym, co możemy zrobić, a nie domaga się tego, co jest dla nas niemożliwe.

Świętość jest twoim obowiązkiem. Przypatrz się sobie uważnie, a jeśli brakuje ci świętości, proś o nią z ufnością, ale proś natychmiast i z gorącym pragnieniem.

Zarówno zdrowi, jak i chorzy mogą współpracować, przynajmniej modlitwą, w intencji ożywiania wiary wśród katolików i rozpalania miłości oraz rozszerzania ich po całym świecie.

Prośmy o takie usposobienie ducha, w jakim chcielibyśmy się znajdować w chwili śmierci.

Błogosławieni, którzy pragną być świętymi, albowiem oni będą nasyceni. Niech nasz głód będzie wielki, a pragnienie wzrastania w świętości gorące.