List Przewodniczącego KRK ZAK na 23 rocznicę zatwierdzenia Statutu ZAK

Warszawa, dnia 28.10.2026 r.

Drodzy Członkowie Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego w Polsce!

23 lata temu Stolica Apostolska erygowała Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego jako publiczne międzynarodowe stowarzyszenie wiernych na prawie papieskim. Każdy 28 października jest czasem zatrzymania, refleksji i wdzięczności za to co było i za to co przed nami. Podobnie jak czynił św. Wincenty Pallotti dziękując za to czego jeszcze nie otrzymał z odwaga spoglądając w przyszłość. Zostawiając wiele pytań bez natychmiastowej odpowiedzi.

Podczas ostatniego spotkania Liderów i Formatorów ZAK w duchu synodalnego nasłuchiwania siebie nawzajem stawialiśmy sobie wiele pytań o to jak dzisiaj realizować nasza misję. To właśnie te pytania pomogły nam zobaczyć, że misja nie jest na początku drogi – jest niejako jej zwieńczeniem. Początkiem zawsze jest Chrystus. To On jest źródłem wszelkiego apostolstwa, a nie nasze pomysły, siły i możliwości. O tym mówi nasz Status Generalny. Każde działanie misyjne powinna poprzedzać modlitwa, słuchanie Słowa i rozeznawanie, także w kryzysach i duchowych nocach.

Drugim krokiem jest rzetelna formacja. Nie chodzi o to, by zdobywać kolejne informacje, lecz by pozwolić się przemieniać: osobiście nawracać się, codziennie pracować nad sobą, dojrzewać duchowo i ludzko, uczyć się miłości do bliźniego i do samego siebie. Z pomocą przychodzi nam Papież Leon XIV przypominając, że misja wymaga przede wszystkim „serc pojednanych i pragnących komunii”. Takich serc nie da się stworzyć przy okazji. To wymaga wytrwałości, to również wymaga oddychania wspólnym rytmem formacyjnym z całym Zjednoczeniem, które wyznacza pewne kierunki. Chciejmy z nich korzystać i poczujmy się zaproszeniu do ich współtworzenia.

Trzecim krokiem jest wspólnota jako miejsce umacniania. Dziś nikt nie jest w stanie iść sam. Małe wspólnoty dają przestrzeń modlitwy, wzajemnego podtrzymywania w wierze i relacji, które pomagają zachować chrześcijańską tożsamość. Wszak: Gdy jeden upadnie, drugi go podniesie (Koh 4,10). Dlatego tek ważne jest, aby każdy członek Zjednoczenia trwał w jakiejś formie wspólnotowego życia, czy to lokalnie, czy korzystając z form ogólnopolskich. Bez tego nasze powołanie do Zjednoczenia usycha. Papież Leon XIV zwracając się do stowarzyszeń wiernych, wskazał, że jedność i misja są dwoma filarami życia Kościoła. Wspólnota nie jest więc ucieczką od misji, lecz jej zapleczem. Pamiętajmy jednak, by jej drzwi pozostawały otwarte dla nowych, bo wspólnota zamknięta w sobie przestaje być miejscem umocnienia, a staje się wygodnym schronieniem albo przysłowiową kliką pielęgnującą nasze tęsknoty i wspomnienia.

Na tych trzech filarach: relacji z Chrystusem, formacji i wspólnocie buduje nasza misja. Nie chodzi o to, by jej kolejne inicjatywy dodawać do już zapełnionego kalendarza, lecz by ona wyrastała z miłości, która żyje w nas i między nami. Zaczyna się tu i teraz: w rodzinie, w pracy, w parafii, w codziennych relacjach. Niech ta kolejna rocznica będzie dla nas czasem powrotu do tego, co pierwsze. Zakorzenieni w Chrystusie, umocnieni we wspólnocie i prowadzeni przez Ducha Świętego, idźmy razem ku misji otwartej na każdego człowieka.

Z wdzięcznością za Was i z modlitwą,

Michał Grzeca
Przewodniczący KRK ZAK w Polsce